Het uitzicht

Aan het einde van het leven

komt de zon op

kijken, luisteren

geruis, gefluit

Het pad loopt ten einde

gaat over in rust

begraven

in elke zonsopgang

 

Marberstraat

Slenteren

Een heuvelrug, nauwelijks
links Leie, rechts Schelde
mijn oevers

het bos, nauwelijks

koning éénoog

witte takken

er ruist iets achter de bomen

de pracht komt boven

en ik zie het

ik zie het

ik ben daar, daar waar het gebeurt

ik ben daar

veel te weinig

bos, heuvelrug, oevers

blind koninkrijk in mij.

Poperinge-Abele-Poperinge

Poperinge - Abele - Poperinge. 

De trein weet het ook niet meer

Waregem, Poperinge, Welkenraedt

gemaskerde onwetendheid

De voeten vertrekken, het hoofd volgt

langs de oevers ploegt het lijf

door, onder, over, dwars 

het buitenland tegemoet

Abele, daarnet nog ver

nu is alles dicht

De kerk op de achtergrond, zoals het hoort

hoewel ze ook helemaal weg mag

verdwijnen voor eens en voor altijd

Terug dan maar

illegaal de grens over

langs vreemde wezens en ijzeren ezels

bevelende kapelletjes, platte batterijen

alleen in de velden

alleen met warme koffie

alleen met een tientonner

in de velden

hop, hoppe, opgejaagd

terug de radeloze trein op

naar mijn stoel, mijn tafel, mijn bed

mijn verjaardag.

HOERA!

HELP!

 HELP!

Hulp gezocht vandaag. Half toch. Volgende week donderdag afspraak bij de huisarts. Geen idee hoe ik er aan toe zal zijn volgende week. Eerst morgen overleven en dan op naar vrijdag.

Vrijdag mijn verjaardag. 42. Ik ga mezelf trakteren op een wandeltocht van om en bij de 15 à 20 Km in en rond Poperinge. Het beloofd helder weer te worden maar wel tegen het vriespunt. Mogelijk ook kans op sneeuw de nacht voordien. Het geluk dat ik door een besneeuwd landschap badend in de zon zal kunnen stappen zal wel niet voor mij weggelegd zijn.

Enfin. De baas doet raar. Het is te zeggen volgens mijn manier van denken. Wat een heel specifieke manier is. Een uitgebreide manier van denken. Veel te uitgebreid. 

Slaap
wel.  

Nutteloos

 Nutteloos

Dit is hoe ik mij voel. Compleet nutteloos. Er lijkt niets te zijn waar ik voldoening uithaal. Helemaal niets. 

Ik heb een degout van mijn job. Ik gruwel van de collega's. Als mens ben ik absoluut niet de meest aangename en gemakkelijke maar als ik nu aan mijn collega's denk voel ik enkel afschuw opkomen. 

Ik weet wel dat ik niet echt compleet nutteloos ben. Ik ben en blijf de vader van mijn 3 kinderen. Maar de laatste dagen voel ik vooral ergernis over hun gedrag. De laatste tijd voel ik enkel maar ergernis over alles en nog wat. Niet in de laatste plaats over mezelf. 

Een nutteloze papzak die maar niet tot actie over kan gaan. Een veel te gevoelige lamzak die in een soort tijdslot vast zit. 

aaaaaaaaaaaaaaggggggggggggghhhhhhhhh. 

De dag van vandaag

 Klote dag

Absoluut verschrikkelijke klote dag. Gebotst op de eigen grenzen, de herroepelijke beperkingen die vooralsnog onherroepelijk zijn.

Boos geweest. Kort met een boze grijns. Hoofdpijn ontwikkeld. En niets gedaan van de dingen die ik verwacht wordt te doen, zowel van anderen als van mezelf.

O wat verlang ik er weer naar om compleet met rust gelaten te worden. Geen vragen, geen opdrachten, geen verwachtingen. Alleen rust, zonlicht, natuur, zingende vogeltjes en misschien één toevallige voorbijgangster die me in één moeite afhelpt van mijn gebrek aan zelfvertrouwen, mijn veel te grote gevoeligheid voor kritiek en mijn tweespalt tussen verlegenheid en het half grote bakkes van ver. 

Ander werk. Dringend ander werk. 

Een andere mezelf. Dringend een andere mezelf. Maar hoe? Hoe? Hoe? Hoe? Ra? 

Afscheid van een vriend

 

Bert,

 

Een brief voor jou van mij. Veel te laat natuurlijk. We kunnen bezwaarlijk zeggen dat wij goede, dichte vrienden waren. Kameraden, kennissen. Af en toe zagen we elkaar. Vooral het voetbal verbond ons. Samen naar de Veekaa. Tot ik besefte dat een volle tribune een plaats is waar ik me niet thuis voel. Diezelfde tribune die jou op het lijf leek geschreven.

Los van de relatie die we hadden was het toch schrikken vorige week vrijdag. Het ongeloof dat langzaam afbrokkelt waarna een pijnlijke realiteit verschijnt. Bert Sulmont, de immer vrolijke Frans, is bezweken. Hartfalen. Hoe ongelooflijk ironisch is het dat net jij, die overal geroemd werd om zijn groot en gouden hart, door een hartprobleem ons achterlaat.

Het doet pijn. Ik kan me het verdriet en de pijn van de mensen die zo veel dichter bij jou stonden niet voorstellen. En toch wil ik jou bedanken Bert. Te laat, zoals al aangegeven. Ik wil jou bedanken om de Bert te zijn die je was. Ik wil jou bedanken omdat ik jou mocht kennen, omdat we samen dingen deden. Omdat we samen lachten, vloekten en juichten. Het was een eer om jou te kennen, en het zal altijd een eer blijven.

We zullen elkaar nooit meer terugzien, daar is de dood redelijk strikt in. Ik geloof ook niet meer in plaatsen waar je na jou dood heen gaat, of in het verworden van een ster aan de hemel. Jij zal nu, absoluut veel te vroeg, voor altijd rusten na een leven vol bedrijvigheid.

Tenslotte wil ik jou nog bedanken voor de samenhorigheid die jij zelfs nu teweegbrengt. Honderden, duizenden mensen heb je verbonden. In verdriet, in pijn maar ook in dankbaarheid. Je hebt mij persoonlijk ook nog eens duidelijk gemaakt dat elk moment, hoe klein ook, geplukt moet worden. Genieten van wat je hebt, kleine zaken waarderen. In die zin beschouw ik je voortaan als niets minder dan een held.

Je hebt me de afgelopen dagen zoveel wijsheid bijgebracht Bert. Alleen de manier waarop je dit deed had anders gemogen. Helaas moet ik bekennen dat ik jou dan wellicht vergeten was een brief te schrijven en te bedanken. Dan had ik niet stil gestaan bij bovengenoemde zaken. De vloek van het leven. Maar ik had je duizend maal liever niet hoeven te bedanken.

Rust zacht kameraad.