Afscheid van een vriend

 

Bert,

 

Een brief voor jou van mij. Veel te laat natuurlijk. We kunnen bezwaarlijk zeggen dat wij goede, dichte vrienden waren. Kameraden, kennissen. Af en toe zagen we elkaar. Vooral het voetbal verbond ons. Samen naar de Veekaa. Tot ik besefte dat een volle tribune een plaats is waar ik me niet thuis voel. Diezelfde tribune die jou op het lijf leek geschreven.

Los van de relatie die we hadden was het toch schrikken vorige week vrijdag. Het ongeloof dat langzaam afbrokkelt waarna een pijnlijke realiteit verschijnt. Bert Sulmont, de immer vrolijke Frans, is bezweken. Hartfalen. Hoe ongelooflijk ironisch is het dat net jij, die overal geroemd werd om zijn groot en gouden hart, door een hartprobleem ons achterlaat.

Het doet pijn. Ik kan me het verdriet en de pijn van de mensen die zo veel dichter bij jou stonden niet voorstellen. En toch wil ik jou bedanken Bert. Te laat, zoals al aangegeven. Ik wil jou bedanken om de Bert te zijn die je was. Ik wil jou bedanken omdat ik jou mocht kennen, omdat we samen dingen deden. Omdat we samen lachten, vloekten en juichten. Het was een eer om jou te kennen, en het zal altijd een eer blijven.

We zullen elkaar nooit meer terugzien, daar is de dood redelijk strikt in. Ik geloof ook niet meer in plaatsen waar je na jou dood heen gaat, of in het verworden van een ster aan de hemel. Jij zal nu, absoluut veel te vroeg, voor altijd rusten na een leven vol bedrijvigheid.

Tenslotte wil ik jou nog bedanken voor de samenhorigheid die jij zelfs nu teweegbrengt. Honderden, duizenden mensen heb je verbonden. In verdriet, in pijn maar ook in dankbaarheid. Je hebt mij persoonlijk ook nog eens duidelijk gemaakt dat elk moment, hoe klein ook, geplukt moet worden. Genieten van wat je hebt, kleine zaken waarderen. In die zin beschouw ik je voortaan als niets minder dan een held.

Je hebt me de afgelopen dagen zoveel wijsheid bijgebracht Bert. Alleen de manier waarop je dit deed had anders gemogen. Helaas moet ik bekennen dat ik jou dan wellicht vergeten was een brief te schrijven en te bedanken. Dan had ik niet stil gestaan bij bovengenoemde zaken. De vloek van het leven. Maar ik had je duizend maal liever niet hoeven te bedanken.

Rust zacht kameraad.