Water

Water is leven. Wassen, plassen en drinken. Water is onweerstaanbaar. Sterk en geduldig.

Water is meer. Rivier en plas. Zee en regenbui en ijs. Water kan alles zijn. Vandaag was water ook pijn.

Als niet alles gaat zoals gepland, wanneer zand zich in de machine verschuilt dan verandert het beeld van een dag.

Tegenslag veroorzaakt door het zoeken naar oplossingen. Mijn logica begon, de realiteit counterde. Nu wacht de kilte ons morgen op.

We overleven wel. Sterk ras, weet je wel. Wie de kleine tegenslagen niet eert is de grote niet weerd.

Vandaag

Dagen zijn soms vreemd gevuld. Neem vandaag, om maar één dag te nemen. 

Boodschappen doen, vooral kiwi's kopen. Een begrafenis meepikken, een schoon grootoom. Kerkelijke dienst, in een grote kerk, die geheel gevuld werd met saaiheid en godsdienstige nonsense. 

Remblokken kopen in de doe-het-zelf zaak. En ze daarna ook effectief zelf vervangen. De oude, versletene ten grave gedragen, de nieuwe erin. 

Water. Grondwater dat zich een weg naar onze kelder had gezocht. Opgeschept en weg gedragen. Wankel trapje op, twee emmertjes grondwater halen, twee emmertjes weg gieten. Maal 7. 

Tenslotte nog een uitstapje. Knolselder, gegaard in de oven. 3 uur. Met allerlei ander lekker gezonds er omheen. In 10 minuten op. Te voet, heen en terug.

Om de dag te eindigen zittend op de pot. Een poging ondernemend om hem onder woorden te brengen. Mijn dag, zoals geen ander. Wat elke ander had een andere dag. 

Bos

Plukjes bos blijven over. Bomen door de mens zelf in de grond gestopt. Het is er nog zelden echt stil. Alles afgelijnd. Het pad. De parking en natuurlijk het koffiehuis en de bistro. 

Weekends zijn topdagen. Zeker in de tussenseizoenen, als de zon haar zegen geeft. Dan zoeken we met z'n allen de stilte van het bos op, die haar niet laat vinden. 

Dit is geen klaagzang. Het is beter zo. Laat de zonnige weekenddagen maar over aan de anderen. Dan hou ik met plezier het bos wel gezelschap op een regenachtige dinsdag of een kille donderdag. Wanneer het bos zichzelf mag zijn. Net zoals ik.

Mijn verjaardag

Veel gedacht. Weinig onthouden. Dingen gedaan, zaken vergeten.

Morgen ligt al klaar. Plannen gesmeed. Zoals altijd. 

Over 24 uur schrijf ik hetzelfde. Niet meer jarig. Even verstrooid. Weinig veranderd. Altijd maar voort. Het is van niets anders kunnen.

Kan het wel? Wijzigen. Astand nemen en herprogrammeren. Iets doen wat nieuw voelt. En wat kom je dan als eerste tegen. Angst? Paniek? Of gewoon jezelf?

Jarig! Hoera!

Vandaag, 14 januari. Zevenenveertig jaar geleden was er nog niets. Geen wolkje aan de lucht, geen rimpeling in de tijd. Ik was er niet, en juist daarin school een zekere volmaaktheid. De wereld was een open mogelijkheid, een ongeschreven boek waarin elke letter alles en niets tegelijk kon zijn. Er waren geen zorgen, geen pijn, geen zelf. Het universum was eenvoudig, ongerept, misschien zelfs goed, omdat er niemand was om het anders te ervaren.

Op 15 januari 1979 veranderde dat. Ik werd geboren, en met mij ontstond ook iets anders. Niet meteen ellende, maar wel haar mogelijkheid. Als een schaduw die pas zichtbaar wordt wanneer er licht is. Mijn eerste ademtocht was haar eerste beweging, en sindsdien loopt ze met me mee. Soms op afstand, soms vlak naast me. Ik leid haar niet, en zij mij niet — we delen simpelweg dezelfde weg.

Vanaf dat moment was alles anders. Niet beter, niet slechter, gewoon anders. En die andersheid woog. Het leven diende zich aan zonder dat ik erom had gevraagd, met daarbij de opdracht om het vorm te geven, er iets van te maken, het te dragen. Aan mijn geboorte heb ik niets bijgedragen; het was toeval, samenloop, een beslissing van anderen. Maar aan hoe het leven zich ontvouwde, heb ik wél meegeschreven. Met keuzes, met aarzeling, met fouten, met stiltes.

En ja, ook aan de moeilijkheden heb ik mijn aandeel gehad. Niet als enige oorzaak, maar als deelnemer. Iedere misstap, iedere poging, iedere zucht liet sporen na. Zo groeide zij mee, veranderlijk en soms zwaar, maar nooit helemaal los van mij.

Dus morgen, op de vijftiende dag van januari, hef ik het glas. Niet alleen op wat moeilijk was, maar op alles wat gebleven is. Zevenenveertig jaar bestaan, met alles wat daaraan vastzit. Ik drink op mezelf, niet als schuldige, maar als getuige en medemaker van mijn eigen leven. En ik wens mezelf nog jaren toe — niet om de ellende te vermeerderen, maar om haar te blijven begrijpen.

Want zonder haar zou ik misschien lichter zijn geweest, maar ook leger. En leegte, hoe rustig ook, zegt uiteindelijk weinig.

Leve mezelf.

Leve wat mij gevormd heeft.

Het begin van een lange, mogelijks onbestaande, weg

 Zondag 01/09/2024 (10u49)

Na drie lange maanden zonder lopen bond ik deze ochtend eindelijk terug de loopschoenen aan. 

Beter gezegd, mocht ik eindelijk opnieuw de loopschoenen aantrekken. Een stressfractuur, en een operatie, gooiden behoorlijk wat roet in het overheerlijke eten. Later daar meer over.

Dit weekend, toeval of niet, vonden/vinden ook de UTMB finals plaats. Met uiteraard de UTMB zelf. UTMB staat voor Ultra Trail du Mont blanc, en is een 100 mijl (ca. 170 km) wedstrijd in, door en rond het Mont Blanc Massief. Start en aankomst zijn in Chamonix. Het parcours doorkruist drie verschillende landen Frankrijk, Italië en Zwitserland. 

En laat de UTMB nu net een natte droom van mij zijn. Een droom die haalbaar is. Een droom waarvan de weg er naar toe vandaag is begonnen met die 3,5 km die ik deze ochtend liep. 

De lange, moeizame weg van 3,5 km naar 170 km zal ik proberen hier via deze weg te beschrijven. 

Vrijdag de 13e

Voor de tigste keer 

NOOIT MEER!

Alle voorgaande waren repetities

Herhalingen van falingen

Maar nu, vandaag, hier

ben ik overtuigder dan ooit

een volgende keer? 

NOOIT!